Imieniny

Dzisiaj jest święto mojego imienia...
Długo się zmagałam z jego akceptacją bo jak na czasy jakie było mi przeznaczone przez moich Rodziców było nieco dziwaczne wręcz kosmiczne ;) Już w przedszkolu byłam tylko jedna, jedyna z tym imieniem ale wtedy to ani mi ani dzieciaczkom nie przeszkadzało ;) W szkole podstawowej
no to już gorzej, jedna jedyna w całej podstawówce, jedna jedyna we wszystkich podstawówkach no i jedna jedyna w cały mieście ;) Nie trzeba było pamiętać nazwiska, każdy wiedział o kogo chodzi...Wyobrażacie sobie jaka musiałam być grzeczna, bo w końcu byłam jedna jedyna i nikt nie mógł sobie mnie pomylić z inną osobą. Ale, że z natury jestem grzeczna ;) to nie miałam z tym kłopotów raczej wtedy bardziej mi zależało na przynależności do grupy. Żadnego wyróżniania się ale imię to za mnie robiło...Śmiać mi się teraz z tego chce ale wtedy miałam taki cichy żal do Rodziców, nie mogłam pojąć skąd Oni wynaleźli to imię. ?Przecież moje koleżanki to Kasie, Zosie,Marysie a tu Dominika! Dobre nie :)Jak sobie przypomnę jak mój Tata po każdej kolonii czy obozie odbierał listy a nazwisko się zgadzało tylko za każdym razem inne imię widniało to śmiać mi się chce ale to już wspomnienie.. Ale czytając to trzeba znać czasy jakie panowały w moim dzieciństwie, bo teraz to moje imię nie szokuje i jest normalne wsród innych wymyślnych jak ja to mówię ;) W szkole średniej już nie tylko imieniem się wyróżniałam, no i tak zostało do dziś..
Teraz jest pogodzona i nawet myślę, że to imię bardzo do mnie pasuje ;)

Moi Synkowie mają imiona, starszy Łukasz, bo ja miałam mieć tak, jakby się okazało, że byłabym chłopcem. Lubię to imię i choć nie jest wymyślne w jego roczniku a nawet wogóle nie poznałam innego Łukaszka ;) A mój młodszy to Adaś a nie po Mickiewiczu czy Małyszu bardziej po tym gagatku pierwszym mężczyźnie na Ziemi ;) Też myślę, że nie jest jakimś modnym czy popularnym imieniem ale za to musi być we wszystkim pierwszy ;) A piszę o imionach moich Dzieci bo mimo, że sama mam wymyślne to chciałam trochę ,,normalności,, dla moich Dzieci a za razem nie zależało mi na bardzo popularnych czy na topie imionach.I tak są dla mnie jedni jedyni! ;) Żeby nie było do żadnego imienia nie mam nic, teraz są inne czasy, czasami trudno mi spamiętać imię jakie nadała moja koleżanka czy ktoś ze znajomych no ale ja na to nie mam wpływu...Moja Siostra o ,,normalnym,, imieniu swoim Dzieciom nadała takie wymyślne imiona, bo twierdziła, że muszą się wyróżniać. Hmm, bez komentarza to pozostawię.To każdego sprawa indywidualna i niech tak zostanie .Ale dzisiaj skupmy się na moim imieniu, w końcu to moje imieniny! ;)

To taka krótka charakterystyka imienia, troszkę się zgadza ale to już pewnie tylko Duszyczki, które mnie znają będą wiedziały o jakie troszkę mi chodzi ;) Charakterystyka pochodzi z internetu ;)
Dominika to imię pochodzenia łacińskiego i oznacza 'należącą do Pana'.

Dominiki to zodiakalne Ryby, co oznacza, że są mało praktyczne, ale za to mają bogate wnętrze. Planetą odpowiednią dla imienia Dominika jest Mars, który zamienia ją w wojowniczkę o takie rzeczy jak sprawiedliwość, dobroć, szczerość, wiarę i inne ideały. Dopełnieniem jest jeszcze magiczna liczba siedem, która w życie Dominik wnosi jeszcze więcej mistyki i duchowości.

Osoby noszące imię Dominika są osobami bardzo szczerymi, stąd też można im zaufać. Żyją one oderwane od rzeczywistości, gdzieś w swoim mały świecie, wśród swoich własnych ideałów, które jak uważają w świecie realnym dawno już wymarły. Kiedy trzeba walczą bezlitośnie o swoje ideały. Żyjąc w swoim małym świecie nie zapominają jednak o innych ludziach. Nie są bardzo towarzyskie, ale mają grono bliskich znajomych, z którymi się świetnie dogadują. Kiedy trzeba służą bardzo chętnie swoją pomocą, są też bardzo współczujące. Kochają poezję i sztukę, są również bardzo religijne. W swoim życiu kierują się porywami serca, a nie rozumem, stąd też często obrywają od życia. Są bardzo ufne, dlatego często wykorzystywane przez otoczenie. Nie pokazują swoich trosk światu zewnętrznemu, ukrywają je w swoim małym świadku, stąd też często nawet najbliżsi znajomi nie wiedzą o ich problemach. Osoby o imieniu Dominika są osobami nie myślą jak inni przez pryzmat pieniądza, nie dbają o bogactwo zewnętrzne, ale cały czas pragną się wzbogacać wewnętrznie.

Idealnym zawodem dla osoby o imieniu Dominika jest katechetka, nauczycielka, malarka, pisarka bądź też psycholog. Katechetka ?:) hmmm ;)
Nie są bardzo towarzyskie o to chyba nie o mnie piszą ;)

Będzie mi miło jak poznam Wasze imiona, choć jeśli to tajemnica to niech tak zostanie...
A wszystkim Dominikom życzę samych anielskich chwil! ;) Niestety osobiście do dnia dzisiejszego nie poznałam żadnej Duszyczki o tym imieniu. Ale może kiedyś...
Mam nadzieję, że dotrwałyście do końca, bo straszliwie się rozpisałam ale straszna gaduła jest ze mnie...Buźka!

Skrzynka po ziemniakach i anielski pledzik

Właśnie robiłam sesję zdjęciową mojej skrzynki, gdy zadzwonił listonosz. Dostałam różowiutki pledzik o którym już dawno marzyłam. Nela pokazała go na swoim blogu i tylko napisałam, że takiego dość długo szukam. No i głośno napisane marzenie się spełniło, nie wiem co napisać tak mnie zaskoczyła niespodzianka, że cały czas się cieszę i nawet lepiej się poczułam ;) Chyba zacznę częściej pisać w komentarzach o moich marzeniach ;) A tak serio to bardzo cudna sprawa zostać tak po prostu obdarowanym tak chyba z czystej sympatii bo innego powodu nie widzę.
Takie gesty dodają skrzydeł i ten nasz świat blogowy staje się różowy. Bo prawdę mówiąc za każdym moim postem stoją rozważania po co ja w ogóle go piszę... Teraz upewniam się, że jednak warto dla poznania takich osób jak Nela czy inne bliskie memu sercu Duszyczki no i dla takiej chwili niedowierzania jak się trzyma różowy mięciutki pledzik w łapkach ;)
Dlaczego anielski pledzik, bo ma mi pomagać w tworzeniu anielskiej serii i tak będzie! ;)
Z takimi miłymi myślami będzie mi się teraz lepiej tworzyło! Dziękuję!





A co do skrzynki na ziemniaki to nie taka prosta sprawa było ją zdobyć ;) Co na rynku jakąś widziałam to nie na sprzedaż, aż jeden pan zlitował się nade mną po którymś razie moich zapytań i mi ją łaskawie sprzedał. Jest to dość stara poniemiecka skrzynia, ma napisy ale zapomniałam zrobić zdjęcia, są z tyłu nie zamalowywałam ich... Skrzynkę pomalowałam i nakleiłam stare serwetki i tak troszkę wyszło myślę po mojemu ;) Nie wiem czy widać moją koronkową vintage poszewkę na poduchę, mam jeszcze jedną ale muszę dokupić białą poduszkę, bo wszystkie mam w różowym kolorku ;)
Zdjęcia zrobione w moim nowym pokoiku, będę pokazywała jeszcze inne rzeczy jakie zrobiłam z myślą o moim nowym miejscu ;) Trochę wkładam pracy w ten pokoik ale to pozwala mi nie zwariować, chyba wiecie o co mi chodzi...
Buźka!

Sielsko-anielsko czyli żabi relaks ;)

Ostatnie moje zdobycze rynkowe w małej ilości ale chyba jak dla mnie odlotowe ;)
Stary kosz wiklinowy, nawet nic nie będę z nim robić bo sam przez lata nieźle się wystylizował ;), umieściłam go w sypialni bo pasuje a stary dzbanek w moim nowym pokoiku relaksacyjnym.
A pokoik stworzyłam sobie z myślą o własnym kąciku, gdzie mogłabym w miarę spokojnie tworzyć te moje zawieszki. Pokoik jest bardzo malutki i zawsze z założenia był przejściowym pokoikiem po kolei dla moich Synków. A, że moje młodsze Serducho potrzebuje większej przestrzeni i praktycznie nie korzystał z tego pokoju to przeniosłam go do innego. Kolor ścian dostałam w spadku, a że mam dosyć remontów i nie mam siły na żadne większe rewolucje to na razie będą takie jakie są. A najważniejsze, że mi ten kolorek nie przeszkadza i nawet tak jakoś tak jest mi błogo na duszy :) Nic za bardzo niebieskiego nie mam w dodatkach swoich ale chyba jakoś sprostałam i zrobiłam w swoim stylu taki mały romantyczny kącik. Żadnych nakładów finansowych nie poniosłam, no nie licząc białej farby ale ona jest u mnie zawsze dostępna. Stół to stara Olszyńska ława, rozłożona i pomalowana i przetarta. A jedno co jest nowe to kwiatek jaki dostałam od Ukochanego do mojej pracowni jak to On mawia ;) Do tej pory tułałam się z całym moim majdanem po całym domku, teraz mam wszystko pod łapką ;) I mogę sobie spokojnie posiedzieć choć na chwilkę sama, choć może mi się chyba tylko wydaje, że mogę ;) To tylko kawałeczek mojej oazy, druga połówka pokoiku tworzy się na bieżąco...




Żaba się ze mną relaksuje albo ja z nią ;) No dobra razem medytujemy! ;)
Życzę Wam dużo relaksu czy z żabą czy bez nie ważne z kim, ważne, żeby choć na chwilę pobujać w błękitnych obłokach i nie koniecznie w błękitnym pokoju ;) Buźka!

Różany anioł

Białe jest białe a czarne jest czarne! ;) To dwa moje ulubione kolory i oprócz różowego dominują u mnie w życiu dosłownie i w przenośni... Teraz nie będę pisała jaki kolor mnie męczy ale na pewno nie jest to różowy. Nie wiem czy wiecie o czym piszę ale nie chciałam pisać o smutkach tylko o tym, że tworzę nową serię zawieszkową tym razem będzie to seria anielska. Po prostu taką mam potrzebę i jak już pewnie wiecie uwielbiam wszystko co anielskie. Więc tak dla lepszego samopoczucia i mobilizacji, żeby się nie rozsypać na kawałeczki powolutku sobie a może i nie tylko sobie tworzę anielskie zawieszki. To pierwsza i jak zobaczyłam zdjęcie to tak sobie pomyślałam różany anioł to moje pierwsze skojarzenie i tak już zostało. W tle mój nowy tzn. stary słomkowy kapelusz, który kupiłam na ryneczku za jedyne 4 zł. Jeśli pozwolicie będę pokazywała powolutku anielską serię ;) Buziaki!

Kocha, nie kocha, kocha...

To kocha w końcu czy nie kocha ?:)

Niciak na klejnoty ;)

Dawno się moimi artystycznymi dokonaniami się nie chwaliłam ;) Może to i dobrze, bo wszystko jest ok do momentu jak nie jestem u Was i nie widzę co Wasze łapki potrafią.
No ale tworzyć każdy może jeden lepiej drugi gorzej ;) Więc pokarzę co zrobiłam już dość dawno, bo teraz to nic nie robię z braku siły. Bardzo mi tego brakuje, bo mimo, że zdaję sobie sprawy, że te moje prace to nic specjalnego to bardzo a bardzo przynoszą mi radość w tworzeniu.
Wtedy czuję się taka szczęśliwa i nie myślę o żadnych troskach... Bardzo mi tego brakuje...
No ale mam Was! Lubię podziwiać i cieszyć oczka Waszymi pracami to taka miła odskocznia od rzeczywistości. A teraz jeszcze dzięki Wam wirtualnie podróżuję sobie po całym świecie...To też takie lekarstwo, choć działa na kilka sekund to i za to dziękuję...

Stary niciak po dłuższym poszukiwaniu znalazłam na moim miejskim ryneczku. I jak to przystało na te miejsce kupiłam go za przysłowiowe grosze. Wymodziłam go po swojemu i nie mam zamiaru w nim trzymać akcesoriów krawieckich /bo jak już pisałam kiedyś nie dane mi było nauczyć się szyć/ tylko swoją biżuterię. Ale to chyba nikogo nie zaskoczy, bo wiadomo, że u mnie nic nie ma typowego zastosowania...Był chlebak na koronki, była szklarenka na koronki, kwietnik na książki itp. No chyba dziwna jestem ;)

Buziaki posyłam dla wszystkich Duszyczek, które mnie odwiedzają i ciepłe słowa zostawiają ;)



Tak niciak wyglądał przed metamorfozą.

Tak po małej przeróbce. Miałam problemy z przyklejeniem kwiatów na rogach ale po kilkakrotnym klejeniu udało się... Na tych zdjęciach widać, że jeszcze odstają ale problem jakby co jest już zażegnany ;)

Fotografie z serii „Belles Dames du Bois de Boulogne” (Piękne damy z Lasku Bolońskiego), zrobione w latach 1910-1911 przez Jacques Henri Lartigue, który był fotograficznym “cudownym dzieckiem”. Zdjęcia zaczął robić w wieku 6 lat i od początku interesował go ruch. Tą serię stworzył mając zaledwie 17 lat...

Tutaj więcej do poczytania o nim, fotografia ,,Skok ze schodów,, czyż nie jest rewelacyjna ? ;)

Jak powiększycie zdjęcia, zobaczycie więcej, w szczególności w trzech ostatnich...Buziaki!