Lalki babci

Będąc małą dziewczynką miałam tylko jedną lalkę, którą przewiozła mi moja babcia z Rosji. Była duża i jak się ją prowadziło chodziła. Taki cud komunistycznej techniki i marzenie wtedy każdej dziewczynki. Więc można powiedzieć, że byłam szczęściarą nie licząc tego, że to była jedyna moja lalka jaką posiadałam:)Ale nie piszę, żeby się żalić, czy nią chwalić. Na szczęście moje dzieciństwo spędziłam na strychu u mojej babci/ nie dosłownie/. W królestwie starych poniemieckich zabawek i stertą starych ciuchów, torebek, butów. To był raj dla samotnej małej dziewczynki. Oj jak bardzo chciałabym, żeby ten strych wrócił w całej okazałości. Niestety ze strychu zrobione są już pokoje a wszystkie skarby dawno powyrzucane albo spalone. Pamiętam jakimi lalkami się bawiłam, jedna mnie nawet przerażała, bo była bez oka. Moja babcia była krawcową, więc ciuszków miałam co niemiara i były ciągłe przebieranki. Były też tam mebelki dla lalek i cały domek i stacja kolejowa. Jak teraz sobie przypominam w jakim raju nieświadomie spędziłam swoje dzieciństwo to aż łezka w oku się kręci. Często będąc na targu staroci szukam starych lalek. Niestety te na prawdę stare są zawsze w strasznym stanie a cena szokuje. Trudno znaleźć taki prawdziwy oryginał i do tego w dobrym stanie. Znalazłam kilka zdjęć dziewczynek z lalkami. Olu ja się nie boję wyrazu twarzy tych lalek i te dziewczynki na zdjęciach też nie wyglądają na wystraszone:) Choć jednej się bałam ale ona była bez oka, no ale to było dawno, dawno temu :)