Wichrowe Wzgórza, moja miłość

Czym staje się miłość, gdy wypełni się do końca, do ostatecznej granicy? Co stanie się w chwili, gdy dwoje ludzi jest sobie tak pokrewnych, że tworzą jedność? Co może grozić, gdy patrząc komuś w oczy - widzisz siebie, ze wszystkimi wadami, namiętnościami, porywami duszy?

Anielka czyli Dorota ;)
wyróżniła mnie, jako, że wiecie, że nie przyjmuję wyróżnień ale zawsze dziękuję. To dziś napiszę też coś o sobie ale nie w punktach ;) Będzie to wyznanie miłosne ;) Bowiem jako młoda duszyczka przeczytałam Wichrowe Wzgórza i po prostu zakochałam się w Heatheliffie!
Usilnie szukam wszędzie po rodzince tej książki co pierwszy raz ją przeczytałam, bo to było niezwykłe wydanie. Bardzo stare i prawie w rozsypce. Dużo kartek brakowało ale mi to nie przeszkadzało ją przeczytać w jedną noc z wypiekami na mojej młodziutkiej pięknej twarzyczce ;) i pobiec na drugi dzień do biblioteki po lepsze wydanie. Bo każde słowo to opętanie, miłość, zazdrość,zemsta, egoizm. Każde musi być przeczytane, bo w każdym trzeba się zatracić...
Dla mnie to najpiękniejsza opowieść o miłości a przeczytałam ich dużo, bardzo dużo...
Oczywiście jak napiszę, że myślę, że jestem Katarzyną to chyba żadną z Was to nie zdziwi ;)
A chyba nie muszę pisać, że twórczość Emily Bronte i jej siostry jest na stałe wpisana w moje życie.
Tutaj prawie rok temu zamieściłam ukochaną piosenkę wykonywaną przez
inną Kate proszę posłuchajcie, bo to dzięki niej mogłam poznać tą miłość ;)

Na cóż by się zdało moje istnienie, gdyby ograniczało się tylko do tego świata? Ilekroć cierpiałam dotąd, zawsze to były cierpienia Heathcliffa. Widziałam je i czułam od pierwszej chwili. Przewodnią myślą mojego życia jest on. Gdyby wszystko przepadło, a on jeden pozostał, to i ja istniałabym nadal. Ale gdyby wszystko zostało, a on zniknął, wszechświat byłby dla minie obcy i straszny, nie miałabym z nim po prostu nic wspólnego...

Nie umiem tego wyrazić, ale z pewnością każdy człowiek zdaje sobie sprawę, że istnieje część nas i samych gdzieś całkowicie poza nami...

Jest zawsze, zawsze obecny w moich myślach – nie jako radość, bo i ja nie zawsze jestem dla siebie radością, ale jak świadomość mojej własnej istoty...

„Nie mogę żyć bez mego życia! Nie mogę żyć bez mojej duszy!”

Miłości Wam życzę!
Kochajcie i bądźcie kochane...