Skrzynka po ziemniakach i anielski pledzik

Właśnie robiłam sesję zdjęciową mojej skrzynki, gdy zadzwonił listonosz. Dostałam różowiutki pledzik o którym już dawno marzyłam. Nela pokazała go na swoim blogu i tylko napisałam, że takiego dość długo szukam. No i głośno napisane marzenie się spełniło, nie wiem co napisać tak mnie zaskoczyła niespodzianka, że cały czas się cieszę i nawet lepiej się poczułam ;) Chyba zacznę częściej pisać w komentarzach o moich marzeniach ;) A tak serio to bardzo cudna sprawa zostać tak po prostu obdarowanym tak chyba z czystej sympatii bo innego powodu nie widzę.
Takie gesty dodają skrzydeł i ten nasz świat blogowy staje się różowy. Bo prawdę mówiąc za każdym moim postem stoją rozważania po co ja w ogóle go piszę... Teraz upewniam się, że jednak warto dla poznania takich osób jak Nela czy inne bliskie memu sercu Duszyczki no i dla takiej chwili niedowierzania jak się trzyma różowy mięciutki pledzik w łapkach ;)
Dlaczego anielski pledzik, bo ma mi pomagać w tworzeniu anielskiej serii i tak będzie! ;)
Z takimi miłymi myślami będzie mi się teraz lepiej tworzyło! Dziękuję!





A co do skrzynki na ziemniaki to nie taka prosta sprawa było ją zdobyć ;) Co na rynku jakąś widziałam to nie na sprzedaż, aż jeden pan zlitował się nade mną po którymś razie moich zapytań i mi ją łaskawie sprzedał. Jest to dość stara poniemiecka skrzynia, ma napisy ale zapomniałam zrobić zdjęcia, są z tyłu nie zamalowywałam ich... Skrzynkę pomalowałam i nakleiłam stare serwetki i tak troszkę wyszło myślę po mojemu ;) Nie wiem czy widać moją koronkową vintage poszewkę na poduchę, mam jeszcze jedną ale muszę dokupić białą poduszkę, bo wszystkie mam w różowym kolorku ;)
Zdjęcia zrobione w moim nowym pokoiku, będę pokazywała jeszcze inne rzeczy jakie zrobiłam z myślą o moim nowym miejscu ;) Trochę wkładam pracy w ten pokoik ale to pozwala mi nie zwariować, chyba wiecie o co mi chodzi...
Buźka!

Sielsko-anielsko czyli żabi relaks ;)

Ostatnie moje zdobycze rynkowe w małej ilości ale chyba jak dla mnie odlotowe ;)
Stary kosz wiklinowy, nawet nic nie będę z nim robić bo sam przez lata nieźle się wystylizował ;), umieściłam go w sypialni bo pasuje a stary dzbanek w moim nowym pokoiku relaksacyjnym.
A pokoik stworzyłam sobie z myślą o własnym kąciku, gdzie mogłabym w miarę spokojnie tworzyć te moje zawieszki. Pokoik jest bardzo malutki i zawsze z założenia był przejściowym pokoikiem po kolei dla moich Synków. A, że moje młodsze Serducho potrzebuje większej przestrzeni i praktycznie nie korzystał z tego pokoju to przeniosłam go do innego. Kolor ścian dostałam w spadku, a że mam dosyć remontów i nie mam siły na żadne większe rewolucje to na razie będą takie jakie są. A najważniejsze, że mi ten kolorek nie przeszkadza i nawet tak jakoś tak jest mi błogo na duszy :) Nic za bardzo niebieskiego nie mam w dodatkach swoich ale chyba jakoś sprostałam i zrobiłam w swoim stylu taki mały romantyczny kącik. Żadnych nakładów finansowych nie poniosłam, no nie licząc białej farby ale ona jest u mnie zawsze dostępna. Stół to stara Olszyńska ława, rozłożona i pomalowana i przetarta. A jedno co jest nowe to kwiatek jaki dostałam od Ukochanego do mojej pracowni jak to On mawia ;) Do tej pory tułałam się z całym moim majdanem po całym domku, teraz mam wszystko pod łapką ;) I mogę sobie spokojnie posiedzieć choć na chwilkę sama, choć może mi się chyba tylko wydaje, że mogę ;) To tylko kawałeczek mojej oazy, druga połówka pokoiku tworzy się na bieżąco...




Żaba się ze mną relaksuje albo ja z nią ;) No dobra razem medytujemy! ;)
Życzę Wam dużo relaksu czy z żabą czy bez nie ważne z kim, ważne, żeby choć na chwilę pobujać w błękitnych obłokach i nie koniecznie w błękitnym pokoju ;) Buźka!

Różany anioł

Białe jest białe a czarne jest czarne! ;) To dwa moje ulubione kolory i oprócz różowego dominują u mnie w życiu dosłownie i w przenośni... Teraz nie będę pisała jaki kolor mnie męczy ale na pewno nie jest to różowy. Nie wiem czy wiecie o czym piszę ale nie chciałam pisać o smutkach tylko o tym, że tworzę nową serię zawieszkową tym razem będzie to seria anielska. Po prostu taką mam potrzebę i jak już pewnie wiecie uwielbiam wszystko co anielskie. Więc tak dla lepszego samopoczucia i mobilizacji, żeby się nie rozsypać na kawałeczki powolutku sobie a może i nie tylko sobie tworzę anielskie zawieszki. To pierwsza i jak zobaczyłam zdjęcie to tak sobie pomyślałam różany anioł to moje pierwsze skojarzenie i tak już zostało. W tle mój nowy tzn. stary słomkowy kapelusz, który kupiłam na ryneczku za jedyne 4 zł. Jeśli pozwolicie będę pokazywała powolutku anielską serię ;) Buziaki!

Kocha, nie kocha, kocha...

To kocha w końcu czy nie kocha ?:)

Niciak na klejnoty ;)

Dawno się moimi artystycznymi dokonaniami się nie chwaliłam ;) Może to i dobrze, bo wszystko jest ok do momentu jak nie jestem u Was i nie widzę co Wasze łapki potrafią.
No ale tworzyć każdy może jeden lepiej drugi gorzej ;) Więc pokarzę co zrobiłam już dość dawno, bo teraz to nic nie robię z braku siły. Bardzo mi tego brakuje, bo mimo, że zdaję sobie sprawy, że te moje prace to nic specjalnego to bardzo a bardzo przynoszą mi radość w tworzeniu.
Wtedy czuję się taka szczęśliwa i nie myślę o żadnych troskach... Bardzo mi tego brakuje...
No ale mam Was! Lubię podziwiać i cieszyć oczka Waszymi pracami to taka miła odskocznia od rzeczywistości. A teraz jeszcze dzięki Wam wirtualnie podróżuję sobie po całym świecie...To też takie lekarstwo, choć działa na kilka sekund to i za to dziękuję...

Stary niciak po dłuższym poszukiwaniu znalazłam na moim miejskim ryneczku. I jak to przystało na te miejsce kupiłam go za przysłowiowe grosze. Wymodziłam go po swojemu i nie mam zamiaru w nim trzymać akcesoriów krawieckich /bo jak już pisałam kiedyś nie dane mi było nauczyć się szyć/ tylko swoją biżuterię. Ale to chyba nikogo nie zaskoczy, bo wiadomo, że u mnie nic nie ma typowego zastosowania...Był chlebak na koronki, była szklarenka na koronki, kwietnik na książki itp. No chyba dziwna jestem ;)

Buziaki posyłam dla wszystkich Duszyczek, które mnie odwiedzają i ciepłe słowa zostawiają ;)



Tak niciak wyglądał przed metamorfozą.

Tak po małej przeróbce. Miałam problemy z przyklejeniem kwiatów na rogach ale po kilkakrotnym klejeniu udało się... Na tych zdjęciach widać, że jeszcze odstają ale problem jakby co jest już zażegnany ;)

Fotografie z serii „Belles Dames du Bois de Boulogne” (Piękne damy z Lasku Bolońskiego), zrobione w latach 1910-1911 przez Jacques Henri Lartigue, który był fotograficznym “cudownym dzieckiem”. Zdjęcia zaczął robić w wieku 6 lat i od początku interesował go ruch. Tą serię stworzył mając zaledwie 17 lat...

Tutaj więcej do poczytania o nim, fotografia ,,Skok ze schodów,, czyż nie jest rewelacyjna ? ;)

Jak powiększycie zdjęcia, zobaczycie więcej, w szczególności w trzech ostatnich...Buziaki!

Róża i cebulka

Róża co ma do cebulki ano nic tak sobie połączyłam bo oczarowała mnie ta stara fotografia, którą chciałam Wam pokazać i bajka a może bardziej opowiadanie,które mi się spodobało...

Cebulka
Była sobie kiedyś zła baba, no i umarła. I nie zostało po niej ani jednego dobrego uczynku. Uchwycili ją diabli i rzucili do ognistego jeziora. Zaś anioł stróż stoi i medytuje: "jaki by tu znaleźć jej dobry uczynek, by Panu Bogu powiedzieć". Naraz przypomniał sobie i rzekł do Pana Boga: "Ona, powiada, z warzywnika cebulkę wyrwała i dała żebraczce". I odpowiedział Pan Bóg: "Weź, mówi, tę cebulkę, wsadź do jeziora, niech się baba za cebulkę chwyci, a ty ją pociągnij; jeśli ją wyciągniesz z tego jeziora, to niech sobie do raju idzie, jeżeli się cebulka oberwie, to niech zostanie tam, gdzie jest".
Pobiegł anioł do baby, podał jej cebulkę: "Naści, powiada, babo, złap się i trzymaj". I począł ją ostrożnie wyciągać; już, już miał ją wyciągnąć, gdy inni grzesznicy w jeziorze, zobaczywszy, że ją wyciągają, dalejże czepiać się jej, aby razem z nią się wydostać. A baba była zła, bardzo zła, i dalejże nogami wierzgać. "Mnie wyciąga, nie was; moja cebulka, nie wasza." Ledwo to powiedziała, cebulka się urwała. I wpadła baba do jeziora i gore po dziś dzień. A anioł zapłakał i odszedł.

Fiodor Dostojewski