Mały anioł o srebrnych włosach miał kłopoty. Był tak niegrzeczny, że Święty Piotr wezwał go do siebie. - Podejdź tutaj nicponiu - powiedział. - Coś mi się zdaje, że nie rozumiesz, że u nas w Niebie każdy ma coś do roboty, zwłaszcza teraz, w święta. Każdy z nas musi uszczęśliwić kogoś na Ziemi. - Święty Piotr spojrzał surowo i dodał: „Jednak ty byłeś tak leniwy, że nie możesz u nas zostać. Leć na Ziemię i spraw, żeby ktoś był szczęśliwy. Dopiero wtedy będziesz mógł wrócić do Nieba".
oto mały anioł znalazł się za bramą niebios. Zastanawiał się, co właściwie ma począć. Sfrunął na Ziemię, gdzie wszystko było pokryte miękkim, puszystym śniegiem. Aniołkowi było bardzo zimno w cieniutkiej koszulce. Pierwszą istotą, jaką napotkał, był zając, który grzecznie powiedział: „Dzień dobry!" Mały anioł chciał właśnie odpowiedzieć, gdy wtem usłyszał stukot kopyt i dźwięk dzwonka u sań. To był Święty Mikołaj jadący swoimi saniami.

Kiedy Święty Mikołaj dostrzegł małego anioła, zatrzymał sanie i zapytał: „Co ty tu robisz na Ziemi?" Anioł spuścił ze wstydu głowę i przyznał się, że był w Niebie niegrzeczny i leniwy.

- Aha, leniwy - powiedział Święty Mikołaj. - No to chodź ze mną, pomożesz mi dzisiaj w nocy. Wsiadaj do sań!

No i Święty Mikołaj zabrał małego anioła do sań i pojechali. Jechali dość długo, aż sanie raptownie zatrzymały się. Święty Mikołaj jadący swoimi saniami

Potem opróżnił swój worek, w którym były choinkowe ozdoby, i anielskie włosy.

- Może zechciałbyś mi pomóc przy ubieraniu choinek? - zapytał Święty Mikołaj.

- Och, chętnie - odpowiedział radośnie mały anioł.

- Cieszę się - powiedział Święty Mikołaj. - Ponieważ jestem wyższy od ciebie, będę ubierał choinkę od góry, a ty od dołu.

No i Święty Mikołaj i aniołek razem ubierali drzewka, zawiesili też na nich małe prezenty.

Wkrótce wszystkie ozdoby i anielskie włosy znalazły się na choince. Święty Mikołaj ruszył w dalszą drogę, aby przywieźć większe prezenty, obiecał też małemu aniołowi, że go zabierze po powrocie. Wtedy aniołek odkrył, że jedno maleńkie drzewko nie zostało jeszcze przystrojone. Co robić? Nagle wpadł na wspaniały pomysł! Miał przecież złote gwiazdki na swojej koszulce! Pozrywał je i zawiesił na gałęziach drzewka. Co by tu jeszcze dołożyć? Ależ oczywiście! Pasemka swoich cudownych srebrzystych włosów! Ustroił nimi drzewko - a kiedy już skończył, wyglądało naprawdę pięknie. Nawet zwierzęta wyszły z lasu, by je podziwiać!

Święty Mikołaj wrócił, a gdy zobaczył, czego dokonał mały anioł, bardzo go chwalił. - To był wspaniały pomysł - rzekł. - Teraz musimy wszystkie drzewka zawieźć do wioski. Może znajdzie się tam ktoś, kto weźmie twoją choinkę.

Potem Święty Mikołaj wraz z małym aniołem wsiedli do sań i ruszyli przez zaśnieżone pola. W oddali pojawiły się migocące światła domów.

Święty Mikołaj wjechał saniami na plac pośrodku wsi i rozdawał prezenty. Anioł zwijał się i pomagał jak umiał najlepiej. Przyszła wreszcie kolej i na choinkę tak pięknie przyozdobioną j ego własnymi srebrnymi włosami i gwiazdkami z jego koszulki. Wziął drzewko i poniósł je w dół ulicy, do domku, gdzie mieszkało troje dzieci. Dzieci właśnie pomagały mamie myć naczynia, kiedy anioł cichutko, na paluszkach wślizgnął się do domu, postawił choinkę i położył pod nią prezenty.

Wymknął się z domu, podfrunął pod okno i zajrzał do środka. Widział, jak dzieci wyszły z kuchni, zobaczyły choinkę, a potem uszczęśliwione radośnie śpiewały i tańczyły wokół drzewka. Krzyczały: „Jaka piękna!” i „Kto ją nam przyniósł?”

Anioł uśmiechnął się — był szczęśliwy. Pośpieszył do Świętego Mikołaja.

- Czy mogę cię dokądś zawieźć - zapytał Święty Mikołaj.

- Tak, bardzo proszę - odpowiedział aniołek. - Zawieź mnie, proszę, do lasu, tam gdzie cię spotkałem. Muszę wracać do Nieba.

- Dobrze - powiedział Święty Mikołaj i ściągnął lejce. - Bardzo dziękuję ci za pomoc. Postaram się, aby Święty Piotr dowiedział się o tym.

- Bardzo dziękuję! Do widzenia! - zawołał mały anioł i znikł w ciemnościach nocy.

Kiedy mały anioł wrócił do Nieba, Święty Piotr oczekiwał go w bramie. Popatrzył srogo i powiedział z wyrzutem: „Co ty z siebie zrobiłeś? Spójrz na swoje włosy! A gdzie podziały się twoje złote gwiazdki?"

Gdy mu aniołek opowiedział, co stało się z jego włosami i złotymi gwiazdkami, Święty Piotr bardzo się ucieszył. - Właściwie teraz możesz wrócić do Nieba! - orzekł.

Święty Piotr był tak uradowany postępkiem małego anioła, że podarował mu nowe złote gwiazdki. Starsze anioły przyszyły mu je do koszulki. A srebrne włosy wkrótce przecież odrosną!

autor nieznany

Przerywnik

Wiem, że jesteście zaganiane i zmęczone przygotowaniami do Świąt. Ale dzisiaj nie będę Was męczyła moimi zawieszkami, moją miłością do aniołków i uwielbieniem do starodawnych czasów :) Magiczny czas Świąt to przemyślenia o Duszyczkach jakie nas otaczają. Rozmyślam o Was i chciałam napisać o moim ciągłym zdziwieniu jak sobie pomyślę, że niektóre Duszyczki towarzyszą mi od początku założenia blogu. Jola jest od samego początku, znamy się już około dwóch lat z jednego portalu. Wiem, że mogę na nią liczyć bo ma bardzo dobre serducho. Elę, tą Duszyczkę też poznałam na tym samym portalu co Jolę. Widziałam, że podobają jej się te same rzeczy co mi, więc zaprosiłam ją do swojego świata blogowego. I nie mogę uwierzyć, że mnie cały czas odwiedza, nie mając swojego bloga. Aga, była pierwszą nieznaną mi Duszyczką, która zostawiła u mnie komentarz. Od pierwszego przeczytania obdarzyłam ją sympatią :)To właśnie Aga i Małgosia sprawiła, że zaczęłam tworzyć swoimi lewymi łapkami .I za to jestem im wdzięczna. Są ze mną tak długo, prawda, że to jest niesamowite, że są wokół nas Duszyczki, które nawet nie wiedzą, że są bliskie memu sercu. A może wiedzą ? :) Oczywiście w miarę mojego upływu czasu poznałam i poznaję inne dobre bratnie Duszyczki. Bez niektórych to już nie mogę oddychać, tak jestem do nich przyzwyczajona :) Napisałam tylko o tych Duszyczkach, bo one towarzyszą mi od początku. I chciałam, żeby wiedziały, że zdaję sobie sprawy z ich wierności ;)Ale to nie znaczy, że pozostałe Duszyczki są dla mnie mniej ważne. Dlaczego o tym piszę, bo po prostu czuję taką potrzebę podziękować za kawał dobrego spędzonego ze sobą czasu.
Dzięki wszystkim odwiedzającym mój świat!:) Dzięki Wam mogę być Różanym Aniołem ;)
A pod tym pseudonimem kryje się moja dusza.Więc Wy kochane znacie mnie najlepiej! Chyba już czuję magię Świąt, bo coś mnie naszło na sentymenty...
To taki mały przerywnik a teraz lecę dalej pucować moje Aniołowo :)pa!

Kocham aniołki ;)

Wierszyk dla Waszych Dzieciaczków :)

Tekst Kamila Waleszkiewicz

Aniołek na chmurce przyleciał
Opiekować się dzieckiem obiecał
By życie sens swój miało
I radosnym się stawało
Wskazywał drogę świetlistą ręką
I budził marzenia tęczową piosenką
Spokoju ziarna w sercu pielęgnował
I tak oto obietnicy dochował!

Miłości w kolorze sepii

Znowu wyzwanie w Szufladzie ,,Miłość nie jedno ma imię,, jakby z myślą o mnie. Więc nie mogłam sobie podarować i stworzyłam miłosną zawieszkę. Pocztówki są moją własnością. Wydaje mi się, że kobieta na tych dwóch fotografiach to ta sama. Więc taki niesamowity zbieg okoliczności, że mogę je razem posiadać. Do zawieszki użyłam pierwszy raz wydruk na materiale i starą komunistyczną koronkę z półhalki. Nie wiem czy się spodoba, może tak może nie :) Trudno mi powiedzieć tzn. napisać ;) Ciężko zrobić zdjęcia przy tej szarówce. Szkoda, że nie można uchwycić struktury koronki i materiału jakiego użyłam do wydruku. Pewnie się nie spodoba, bo ostatnio 3x13 komentarzy mam pod postami. No cóż...;) Czyżby jakiś pech za mną chodził ...;)
Buziaki i dużo miłości!

Gdybyś kiedy we śnie poczuła, że oczy moje już nie patrzą na ciebie z miłością, wiedz, żem żyć przestał.

— Stefan Żeromski
Syzyfowe prace

Dobre słowa

Oto co do nas najczęściej mówiono, gdy byliśmy dziećmi:
Stój prosto, ruszaj się, bądź cicho, pospiesz się, nie dotykaj, uważaj, zjedz wszystko, umyj zęby, nie pobrudź się, pobrudziłeś się, nie mów tyle, powtórz co ci powiedziałem, powiedz: przepraszam, przywitaj się, chodź tutaj, nie chodź za mną bez przerwy, idź się pobawić, nie przeszkadzaj, nie biegaj, nie psoć ,uważaj, bo upadniesz, mówiłem, że upadniesz, to twoja wina, nigdy nie uważasz, nie potrafisz, jesteś za mały, sam to zrobię, teraz jesteś duży, połóż się spać, wstań, zrobisz to później, mam dużo roboty, pobaw się sam, okryj się, nie wychodź na słońce, nie mówi się z pełnymi ustami.
A oto, co chcielibyśmy, by do nas mówiono, gdy byliśmy dziećmi:
Kocham cię, jesteś piękny, jesteśmy szczęśliwi, że cię mamy, porozmawiajmy trochę o tobie, znajdziemy trochę czasu tylko dla nas; jak się czujesz ? jesteś smutny, boisz się? dlaczego nie chcesz? jesteś wspaniały, jesteś delikatny , jesteś wrażliwy, opowiedz mi co czułeś, jesteś szczęśliwy, lubię, gdy się śmiejesz, możesz popłakać jeśli chcesz; jesteś niezadowolony, co cię martwi? co cię zdenerwowało? możesz powiedzieć wszystko, co chcesz, ufam ci, lubię cię, ty mnie lubisz, kiedy mnie nie lubisz? słucham cię, jesteś zakochany, co o tym sądzisz, lubię być z tobą, mam ochotę z tobą porozmawiać, chcę cię wysłuchać, kiedy jesteś nieszczęśliwy, podobasz mi się taki, jaki jesteś, jak pięknie być razem, powiesz mi jeśli nie mam racji.

Jest wokół Ciebie wiele Duszyczek, które nadal czekają na słowa, jakie chcieli usłyszeć, gdy były dziećmi...

Różany wiek temu i miłe prezenty :)

Czasem jak oglądam stare fotografie to napotykam na siebie/temat dla psychiatry ;)/.
I w tym przypadku tak się stało. Jakby ktoś nie wiedział to tak wyglądałam wiek temu ;)

Wczoraj przyszedł do mnie Mikołaj:) Nie spodziewałam się tam miłego prezentu, tym bardziej, że wcześniej widziałam go u Penini. To jak napisała tajemniczo dla kogo jest to sobie pomyślałam, szkoda, że nie dla mnie/tak mi się podobał/.Choć w komentarzu napisałam, że jestem urocza ale tak zażartowałam. Bo z tego co napisała Małgosia to tylko zgadzam się z literką ,,i ,, :) Choć jak dłużej pomyślę to może jestem urocza ale może bardziej urocze jest to co kocham. Więc to nie to samo :)Już nie wspomnę o wyjątkowości! Bo tak się nie czuję...
Na dodatek Mikołaj ubrał zielone wdzianko, ciekawe skąd wiedział, żeby do mnie nie przychodzić w czerwonym ;) Dziękuję Małgosiu za tak cudowny prezent i pozytywne o mnie myślenie :)

A dzisiaj przyszła wygrana w wyzwaniu Szuflady ,,Anioły są wśród nas,, pomysłu Kapryska.
Wyzwanie jakby dla mnie, więc stworzyłam zawieszkę, którą już widziałyście.
Mogę już świętować bo buteleczka do naleweczki jest przeurocza. Tylko, że ze świętami to jestem jeszcze w lesie a nalewki również brak:) Dziękuję Aguś! :)

Anioły są ze mną, wiedziałam o tym zawsze!