Dzień kota ;)

Dzisiaj koty mają swoje święto! ;) Może jakiś bidulek głodny błąka się w Waszej okolicy to zaopiekujcie się nim z całego serca o to Was proszę. Niech nie będzie żadnego głodnego kotka na świecie!

To ja w wersji różanego kotka! ;)

"Nieprawda, że nie lubię domowników. Ja także potrafię kochać jak każde inne żywe stworzenie, ale nie bezkrytycznie. Kocham tylko tego, kto na to zasługuje. Uczuć swoich nie wyrażam w sposób głośny i teatralny. Kto nie rozumie cichego mruczenia, ten nie jest godny, by inteligentne, rozumne i obdarzone dobrym smakiem zwierzęta przywiązywały się do niego. Kto nie potrafi w milczeniu siedzieć długo w jednym miejscu, ten nie jest wart mojego towarzystwa. Kto zawsze potrzebuje brawurowych pokazów, kto nie zadowala się prostym pięknem naturalnych ruchów, ten nigdy nie może zdobyć sympatii kota. Kto żąda ciągle czegoś nowego, kto ugania się za zmiennością, za emocją, kto nie lubi spokoju, równowagi, stałości, komu wydaje się, że prawo egzystencji trzeba zawsze udokumentować czynami, kto nie widzi piękna w zadumie, ten nigdy nie będzie miał wiernego kota. Kto goni za pozornymi radościami życia do tego kot odwróci się plecami. Człowiek, którego kochają koty, nie może być człowiekiem bezwartościowym."
Gyorgy Balint










Ostatnio nawet mój ulubiony blogowy kocurek wylosował mnie w Candy u Bożenki ;)
W tej chwili nie jestem opiekunką kotka ale w moim życiu ważną rolę odgrywają, po prostu je uwielbiam. I zawsze są blisko mnie, w tej chwili to muszę się zadowalać cudzymi kotkami.
Właściwie sąsiada koty są chyba moimi bo i tak ciągle je karmię i z nimi rozmawiam ;)
A na pytanie sąsiadki czy nie chcę kota to odpowiadam a on nie jest mój ?;) Inne też do mnie przychodzą, bo wiedzą, że zawsze dostaną jedzonko. Kiedyś kiedy mój Ukochany zwrócił mi uwagę, że w naszym ogrodzie przebywa za dużo kotów. Oczywiście się zdziwiłam jak to dużo i tak głośno zaczęłam liczyć. Naliczyłam około 20 -tu, a faktycznie troszkę się ich namnożyło odpowiedziałam ;) Ale komu to przeszkadza no może moim pieskom. Ale one nic im nie zrobią, najwyżej pogonią kota...;)

Buziaki dla Waszych kotków! :)

P.s
Mam nadzieję, że Duszyczki, które nie przepadają za kocurkami nie wezmą sobie dosłownie słów Balinta ;)

Kochane Duszyczki! ;)



Dzisiaj jest piękny dzień, więc korzystajcie z niego bo dobrze, że jest święto miłości.
Bo bez miłości to same wiecie ciężko, oj ciężko...Nie lubię tej sztucznej sklepowej oprawy, gdzie kiczowate prezenty są proponowane i straszą mnie co roku ;) Ale niech sobie będą, choć wolałabym żeby to święto było mniej komercyjne. No ale nie będę się na tym skupiała, jako, że kocham miłość podoba mi się świętowanie walentynkowe. A przecież to od nas zależy jak będzie wyglądał ten dzień i czy go spędzimy miło. Dzisiaj moją Czekoladkę losował nikt inny jak sam mój Ukochany czyli osobisty Mąż ;) Jakoś nie chciałam, żeby to była bez serca maszyna, więc pan generator miał dziś wolne. Prosiłam go, żeby powiedział liczbę, ważną dla niego taką, która przyniosła mu w życiu dużo miłości o ile można powiedzieć, że liczby przynoszą miłość ;)
Ale wiecie co miałam na myśli. I padła liczba 12 ! Dlaczego akurat ta, powiedział, że nasz Syn urodził się 12-tego i to był najszczęśliwszy dzień w jego życiu ale żeby było sprawiedliwie powiedział, że mam jeszcze jedną Czekoladkę podarować, bo przecież mamy dwóch Synów ;)
I, że miał dwa takie dni w swoim życiu, więc jeszcze nr 27 jest dla niego szczęśliwym! Nie muszę chyba dodawać, że dla mnie również ;) Tak więc dokładam jeszcze jedną a właściwie dwie mniejsze zawieszki...Myślałam, że jeszcze wspomni mój dzień urodzin ;)Niestety nic nie wspomniał, więc trzeciej zawieszki nie będzie! ;)
Szczęściarą pod nr 12 jest nie ukrywam bliska memu sercu Duszyczka Atenka a drugą Czekoladkę dostanie kasica53. Proszę o kontakt i podziękowania dla mojego Ukochanego ;)
Taką Walentynkę wymyśliłam dla Kasi, jeśli oczywiście sobie życzy...Sznureczek jeszcze doczepię i mogę wysłać zawieszki ;)
Dziękuję wszystkim Duszyczkom, nie spodziewałam się, że będzie tak dużo chętnych! ;) Dla pocieszenia napiszę, że niebawem następna Czekoladka...


Pamiętacie pisałam o tym jak wysłałam swojego Ukochanego po starą walizkę a przyszedł z półką ;) To powiem Wam, że wcześniej była akcja i misja wysłannicza po półkę a zdobyczą był wózek drewniany.
Wózek pomalowałam na biało i jeszcze się zmieścił o dziwo do salooonu ;)
Ach, dobrze mieć takiego Walentego i nie tylko, że spełnia moje wszystkie marzenia ale dlatego, że jest moim spełnieniem marzeń! :)

Buziaki i niech miłość będzie z Wami! ;)

Serce różanego ;)

Możesz kochać twoją matkę z całego serca i twoją żonę i twoje dzieci.
Zdumiewające jest to, że dając całe swe serce jednej osobie, nie musisz przez to dawać mniej innej. Wręcz przeciwnie, każda z nich otrzymuje więcej. Bo jeśli kochasz tylko swojego przyjaciela i nikogo więcej, siłą rzeczy ofiarujesz mu serce dość ubogie. Zyskałby, gdybyś ofiarował serce także innym.
Anthony de Mello




Serduszka zawieszki - made in różany ;)

Jajko w koronkach ;)

Sesja zdjęciowa pewnego jajka przeze mnie przyodzianego w koronki...;)

Aktorki kina niemego

Dziwne połączenie muzyki z obrazem.,ale, że lubię ten utwór to niech tak zostanie...;)

Bajka o drabinie

Dawno bajki nie było to proszę tak na niedzielne popołudnie do poczytania. ..


- Kim jesteś? - zapytał go Diabeł...
- Jestem rodowitym plebejuszem i wszyscy nędznicy są moimi braćmi. Jak brzydka jest ta ziemia i jak nieszczęśliwi są ludzie!
Mówił to młodzieniec z wyprostowanym czołem i zaciśniętymi pięściami. Stał przed drabiną - wysoką drabiną z białego marmuru z różowymi bryłkami. Jego wzrok był wbity w dal, gdzie jak mętne fale przybyłej rzeki szumiały szare tłumy nędzy. One falowały, kipiały w mgnieniu oka, tworzyły las z suchych czarnych rąk, grzmot z niezadowoleń, i gniewne krzyki roztrząsały powietrzem i echo zamierało powolnie, uroczyście jak idące z daleka armatnie huki. Tłumy rosły, przybywały w chmurach żółtego pyłu, pojedyncze sylwetki coraz wyraźniej wyodrębniały się na wspólnym szarym tle. Szedł jakiś starzec, schylony nisko ku ziemi, jakby szukał swej zgubionej młodości. Jego podartej szaty trzymała się bosa dziewczynka i oglądała drabinę spokojnymi, błękitnymi oczami. Patrzyła i się uśmiechała. A za nimi ciągle szły znędzniałe suche postacie i chórem śpiewały przewlekłą pogrzebalną pieśń. Ktoś ostro gwizdał, inny z rękami w kieszeniach, śmiał się głośno i ochryple, a w jego oczach żarzył się obłęd.
- Jestem rodowitym plebejuszem i wszyscy nędznicy to moi bracia. Jaka brzydka jest ta ziemia i jak nieszczęśliwi są ludzie. O, wy tam na górze, wy...
Tak mówił młodzieniec z wyprostowanym czołem i grożąco zaciśniętymi pięściami.
- Pan nienawidzi tamtych na górze? - spytał Diabeł i schylił się kusząco nad nim.
- O, ja się zemszczę na tych wszystkich kniaziach i królewiczach. Surowo pomszczę braci, swoich braci, których twarze są żółte jak piasek, którzy jęczą groźniej od grudniowych huraganów. Spójrz na ich gołe, zakrwawione, ciała. Posłuchaj ich jęków! Pomszczę ich! Puść mnie!
Diabeł się uśmiechnął:
- Jestem strażnikiem tamtych na górze i bez okupu ich nie wydam.
- Ja nie mam złota, ja nie mam nic, czym mógłbym cię przekupić... Jestem biednym, nędznym młodzianem... Ale jestem gotów postawić głowę.
Diabeł uśmiechnął się ponownie:
- O, nie, ja nie chcę aż tyle! Oddaj mi Pan tylko słuch!
- Słuch? Z przyjemnością... Niech nigdy nic nie usłyszę, niech...
- Nadal będziesz słyszeć! - uspokoił go Diabeł i go przepuścił. - Przejdź!
Chłopak ruszył w pośpiechu, przekroczył naraz trzy stopnie, ale owłosiona ręka Diabła go zatrzymała:
- Wystarczy! zatrzymaj się i posłuchaj jak jęczą tam na dole twoi bracia! Młodzieniec stanął i się wsłuchał.
- Dziwne, dlaczego nagle wszyscy zaczęli wesoło śpiewać i śmiać się tak beztrosko... - i znowu ruszył.
Diabeł zatrzymał go jeszcze raz:
- Za przejście kolejnych trzech stopni żądam twoich oczu!
Chłopiec machnął rozpaczliwie ręką.
- Ale wtedy nie zobaczę ani braci ani tych, na których chcę się zemścić!
Diabeł:
- Znów będziesz widział... Dam ci nowe, o wiele lepsze oczy!
Młodzian przekroczył jeszcze trzy stopnie i znów spojrzał w dół. Diabeł mu przypomniał:
- Spójrz na ich zakrwawione ciała.
- Boże! To niesamowite; kiedy zdążyli ubrać się tak ładnie! A zamiast krwawych ran, zdobią ich cudowne czerwone róże!
Co każde trzy stopnie Diabeł brał swój mały okup. Ale chłopiec piął się dalej, chętnie oddawał wszystko, byle dotrzeć tam i zemścić się na tych tłustych księciach i królewiczach! Jeszcze jeden stopień, jeszcze tylko jeden stopień i on będzie na górze! On pomści swoich braci!
- Jestem rodowitym plebejuszem i wszyscy nędznicy...
- Młodzieńcze, jeden stopień jeszcze! Jeszcze tylko jeden stopień i się zemścisz. Ale za ten stopień biorę zawsze podwójny okup. Oddaj mi swe serce i pamięć.
Chłopak machną ręką:
- Serce? Nie! To jest bardzo okrutne!
Diabeł roześmiał się głośnio i majestatycznie.
- Ja nie jestem taki okrutny. Dam ci w zamian serce ze złota i nową
pamięć! Jeśli się nie zgodzisz, nigdy nie przejdziesz przez ten stopień i nigdy nie pomścisz swoich braci - tych, których twarze są jak piasek i którzy jęczą groźniej od grudniowych huraganów.
Młody spojrzał na zielone oczy diabła:
- Ale ja będę najbardziej nieszczęśliwym ze wszystkich. Ty zabierasz mi wszystko, co ludzkie.
- Wręcz przeciwnie - będziesz najbardziej szczęśliwym! No? Zgadzasz się: tylko serce i pamięć.
Chłopak zamyślił się, czarny cień okrył jego twarz, ze zmarszczonego czoła wyciekały mętne krople potu. Ze złością zacisnął pięści i przez zęby wymamrotał:
- Niech będzie! Weź je!
... I jak letnia burza, wzburzony i wściekły z rozwianymi czarnymi włosami, wszedł na ostatni stopień. Był już na samej górze. I nagle, na jego twarzy zabłysnął uśmiech, jego oczy zalśniły cichą radością, a jego pięści rozluźniły się. Spojrzał na balujących kniaziów, popatrzył w dół, gdzie wrzeszczał i klął szary, nędzny tłum. Patrzył, ale nawet jeden mięsień nie zadrżał na jego twarzy: ona była pogodna, wesoła, zadowolona. Na dole widział tylko świątecznie ubrane tłumy, jęki były już hymnami.
- Kim jesteś? - zapytał go Diabeł ochryple i kusicielsko...
- Jestem rodowitym księciem i bogowie są moimi braćmi! Jak piękna jest ta ziemia i jak szczęśliwi są ludzie!
Christo Smirnenski

Czyż nie lepszy byłby nasz świat, gdyby słyszeć od spotkanych osób: "Wiem o Tobie coś dobrego" i widzianym być w ten właśnie sposób? Czyż nie byłoby cudownie, gdyby dłoń napotkanego niosła z sobą zapewnienie: "Wiem o Tobie coś dobrego"? Czyż nie byłoby szczęśliwiej, gdyby dobro, które jest w nas było rzeczą, tą jedyną, pamiętaną w każdy czas? Czyż nie słodsze dni byłyby, gdyby sławić dobroć znaną? Wszak jej tyle jest na świecie, nawet w wadach, jakie mamy. Czy nie warto by spróbować tak o innych myśleć sobie: "Ty znasz jakieś dobro we mnie, ja znam jakieś dobro w Tobie"?
Autor nieznany

Kochane nie oczekuję komentarzy, słowa przeznaczone do przemyślenia i podumania...
Buziaki!