Delerium - Fallen

Wczoraj był taneczny dzień a dzisiaj piosenka. którą jak usłyszę to nie mogę od niej się uwolnić. Może, której z Was ją ,,sprzedam,, choć jest taka piękna, że tak na prawdę to mi nie przeszkadza, że jestem od niej uzależniona.
To tak na dobranoc ponućcie ze mną :)

Pamiętasz mnie ?
Teraz jestem tylko cieniem
To jest tam gdzie chciałabym być
obok Ciebie
Czasem wykrzykuje Twoje imię
Wysoko w letni wiatr
Co bym dała
by poczuć promień słońca na mej twarzy
Co bym dała
by "zaginąć" w Twych ramionach
spadłam z odległej gwiazdy
Wracam zmuszona swoją miłością
Rozdarta pomiędzy dwoma światami
dla jednej nocy pełnej miłości

Czy wierzysz w marzenia ?
To tam Cię znalazłam
ale nie mogę być z Tobą
dopóki w to nie wierzysz
Co bym dała ...

Tancerki i Princess Rajah Dance [1904]

Zobaczcie co ta księżniczka wyprawia :) Do tej pory myślałam, że tylko Bobby Farrell z Boney M potrafi takie cuda wyprawiać z krzesłem, jednak się myliłam :) Spódnica świetna, sama w takiej wystąpiłabym no ale moje taneczne umiejętności w porównaniu do tej pani są marne, oj marne! ;)
Miłego tanecznego dnia, nie koniecznie z użyciem krzesła...

Bouguereau

Bajka o szaleństwie i miłości

Powiadają, że pewnego razu spotkały się na Ziemi wszystkie uczucia i cechy ludzkich istot.
I tak: Gdy Znudzenie ostentacyjnie ziewnęło po raz trzeci, Szaleństwo, jak zwykle obłędnie dzikie, zaproponowało: - Pobawmy się w chowanego!
Intryga, niezmiernie zaintrygowana, uniosła tylko lekko brwi, a Ciekawość, nie mogąc się powstrzymać, spytała z typowym dla siebie zainteresowaniem:
- W chowanego? A co to takiego?
- To zabawa - wyjaśniło żywo Szaleństwo - polegająca na tym, iż ja zakryję sobie oczy i powoli zacznę liczyć do miliona.
W międzyczasie wy wszyscy dobrze się schowacie, a gdy skończę liczyć, moim zadaniem będzie was odnaleźć.
Pierwsze z was, na którego kryjówkę trafię, zajmie moje miejsce w następnej kolejce.
Podekscytowany Entuzjazm zaczął tańczyć w towarzystwie Euforii, Radość podskakiwała tak wesoło, iż udało się jej przekonać do gry Wątpliwość, a nawet Apatię, której nigdy niczym nie dało się zainteresować.
Jednakże nie wszyscy chcieli się przyłączyć.
Prawda wolała się nie chować, w końcu i tak zawsze ją odkrywano.
Duma stwierdziła, że zabawa jest głupia, ale tak naprawdę w głębi duszy gryzło ją, iż pomysł wyszedł od kogo innego.
Tchórzostwo z kolei nie chciało ryzykować.
- Raz, dwa, trzy - zaczęło liczyć Szaleństwo.
Najszybciej schowało się Lenistwo, osuwając się za pierwszy lepszy napotkany kamień.
Wiara pofrunęła do nieba, a Zazdrość ukryła się w cieniu Triumfu, który z kolei wspiął się o własnych siłach hen!
Na sam szczyt najwyższego drzewa.
Wspaniałomyślność długo nie mogła znaleźć dla siebie odpowiedniego miejsca,
gdyż wszystkie kryjówki wydawały się jej idealne dla przyjaciół: krystalicznie czyste jezioro było wymarzonym miejscem dla Piękności, dziupla - w sam raz dla Nieśmiałości, motyle skrzydła stworzono dla Zmysłowości, powiew wiatru okazał się natomiast najlepszy dla Wolności.
W końcu Wspaniałomyślność schowała się za promyczkiem słońca.
Z kolei Egoizm znalazł sobie, jak sądził, wspaniałe miejsce: wygodne i przewiewne, a co najważniejsze - przeznaczone tylko, tylko dla niego.
Kłamstwo schowało się na dnie oceanów, a może skłamało i tak naprawdę ukryło się za tęczą? Pasja i Pożądanie w porywie gorących uczuć, wskoczyli w sam środek wulkanu.
Niestety wyleciało mi z pamięci, gdzie skryło się Zapomnienie, lecz to przecież mało ważne.
Gdy Szaleństwo liczyło dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć
Miłość jeszcze nie zdołała znaleźć sobie odpowiedniego miejsca.
W ostatniej chwili odkryła jednak zagajnik dzikich róż i schowała się wśród ich krzaczków.
- Milion - krzyknęło na końcu Szaleństwo
i dziarsko zabrało się do szukania.
Od razu, rzecz jasna, odnalazło schowane parę kroków dalej Lenistwo.
Chwilę potem usłyszało Wiarę rozmawiającą w niebie z Panem Bogiem.
W ryku wulkanów wyczuło natomiast obecność Pasji i Pożądania.
Następnie, przez przypadek, odnalazło Zazdrość, co szybko doprowadziło je do kryjówki Triumfu.
Egoizmu nie trzeba było wcale szukać, gdyż jak z procy wyleciał ze swej kryjówki, kiedy okazało się, iż wpakował się w sam środek gniazda dzikich os.
Trochę zmęczone szukaniem Szaleństwo przysiadło na chwilę nad stawem i w ten sposób znalazło Piękność.
Jeszcze łatwiejsze okazało się odnalezienie Wątpliwości, która, niestety, nie potrafiła się zdecydować, z której strony płotu najlepiej się ukryć.
W ten sposób wszyscy zostali znalezieni: Talent wśród świeżych ziół, Smutek - w przepastnej jaskini, a Zapomnienie... cóż, już dawno zapomniało, iż bawi się w chowanego.
Do znalezienia pozostała tylko Miłość.
Szaleństwo zaglądało za każde drzewko, sprawdzało w każdym strumyczku, a nawet na szczytach gór i już, już miało się poddać, gdy odkryło niewielki różany zagajnik.
Patykiem zaczęło odgarniać gałązki...
Wtem wszyscy usłyszeli przeraźliwy okrzyk bólu.
Stało się prawdziwe nieszczęście!
Różane kolce zraniły Miłość w oczy.
Szaleństwu zrobiło się niezmiernie przykro, zaczęło prosić, błagać o przebaczenie, aż w końcu poprzysięgło zostać przewodnikiem ślepej z jego winy przyjaciółki.
I to właśnie od tamtej pory, od czasu, gdy po raz pierwszy bawiono się na Ziemi w chowanego, Miłość jest ślepa i zawsze towarzyszy jej Szaleństwo.
M.Podleśny

Szczęściara to ja

Oj, dzisiaj nie będę mogła zasnąć z wrażenia! :) Wygrałam dwie przepiękne nagrody.
Pierwszą w konkursie u violcio11, gdzie trzeba było odgadnąć ilość cudnych róż. A ja jako ekspert:) od róż poradziłam sobie nieźle jak na tak trudne zadanie :) I wygrałam przecudny woreczek. Jest piękny i bardzo w moim stylu. Tak jakby specjalnie stworzony z myślą o mnie. Dziękuję! :)



Drugi prezent to wygrana Candy u Agi :)
Cudowny różany obraz! :) Jest piękny no i te róże...
Czyż nie mam szczęścia, bo jak to można nazwać? Przypadek?
Jakby to nie nazwać jestem uskrzydlona i dziękuję Wam z całego serducha.
Mam nadzieję, że nie gniewacie się za zapożyczenie zdjęć ale musiałam się podzielić ze swoim szczęściem.



Pozdrawiam Was i wszystkich moje Duszyczki, które mnie odwiedzają :)

Dobrej nocki :)
Szczęściara!

Ach, damą być...

Przeczytałam właśnie felieton Pani Beaty Tyszkiewicz, mi się podoba :)

Według mojej definicji: „dama pali, pije i przeklina..." Oczywiście wszystko we właściwej sytuacji, miejscu i towarzystwie. Mój wuj Henryk mawiał: „dama nigdy się nie spieszy..." Jakie to by było cudowne.

Ale mam wrażenie, że można siać takie wrażenie, mówić rozważnie, nie wyrywać się z opiniami, to, że coś myślimy o kimś i kiedy to nawet zabrzmiało by dowcipnie – lepiej być powściągliwą. Ważne by zawsze wiedzieć z kim rozmawiamy, to nas uratuje od popełnienia gaf, tak trudnych do wybrnięcia.
Dama powinna bywać na ślubach i pogrzebach. I wtedy najważniejszą sprawą jest posiadanie kapelusza. To prawie umundurowanie damy na takie okazje. Śluby to kapelusze w jasnych kolorach, pastelowych, najbezpieczniejsze ecru. Na pogrzeby warto mieć czarny kapelusz. Może być granatowy ale przestrzegam, że granat wymaga dodatków w tym samym kolorze. Staje się kolorem kosztownym. Kocham każdy kolor pod warunkiem, ze jest czarny.
Dama to wezwanie, dama powinna wiedzieć o czym z kim rozmawiać. Dama powinna się orientować w najnowszych premierach teatralnych, premierach filmowych i wystawach muzealnych. Inaczej grozi jej konwersacja na temat fabuły seriali. Seriale są oglądane ale omawiać je publicznie wyklucza ekskluzywność rozmowy. Pewne zorientowanie się w literaturze i sztuce samo selekcjonuje ludzi, którzy zechcą z nami rozmawiać. To my narzucamy ton.
Nigdy dama nie powinna być bardziej ubrana niż pani domu do której przychodzi. Nie powinna ulec w najmniejszej mierze konkurencji. Dama sama w sobie bywa damą. Jest takie powiedzenie: „poetą się nie jest, poetą się bywa” – z damą jest podobnie. Jej sportowe zainteresowania i sportowy ton i konwersacji i ubioru nie zabiera jej pozycji damy. Umiejętność dostosowywania się do sytuacji – inaczej wyrośnie z nas nieznośna kapryśnica, co udaje damę. Co jeszcze? O wiele, ale miejsca brak na dalsze rozważania.

Beata Tyszkiewicz

Zachód słońca, wspomnienie miłych chwil

Wpatrzeni w zachód słońca, zachwyceni jego pięknem, zapominamy przez chwilę o szarym świecie-zatapiamy się w podniebnej palecie barw...