Z miłości do koronki

Koronka - królowa kobiecości...

John Robert Parsons : Jane Morris 1865

Tym razem same fotografie w kolorze czarno - białym i sepii. Same wybierzcie, która wersja lepiej się Wam podoba bo jak dla mnie obie są niesamowite!
Jane strasznie smutna jest no ale pewnie tak wyglądała nostalgia wiktoriańska! ;)

Dziękuję za ostatnie komentarze, przyniosły mi uśmiech na buźce mojej! ;)

Trele morele w przedsionku ;)

Widziałam u Was nieraz piękne pele mele ale, że ja jestem ta duszyczka co zawsze musi improwizować i dostosowywać umiejętności do rzeczywistości to stworzyłam sobie taką o to ruchomą kompozycję. Ruchomą? tak bo w każdej chwili mogę sobie tam powiesić co tylko dusza zapragnie... Zawsze na te Wasze pele mele mówiłam trele morele bo łatwiej było mi zapamiętać ale teraz myślę, że ten mój twór tak właśnie można nazwać ;) Nie napracowałam się przy tym, więc leniuszki też mogą taką aranżację stworzyć o ile im przypadnie do gustu. Zresztą to chyba nawet nie mój pomysł ale jakby co to wykonanie jak najbardziej! ;) To ,,dzieło,, wisi w przedsionku. Jestem właśnie na etapie nowej ale oczywiście w starym stylu aranżacji tego mikro pomieszczenia. Wszystko znalezione dawno temu na pchlich targach /też fajna nazwa/ ;)




Bądźcie zdrowe bo wirusy już atakują, właśnie mnie jeden dopadł!
Więc dziś bez buziaków,pa!;)

Historia pewnego różowego pudełka

Czasami jest tak, że nie zawsze się trafi jakaś perełka i ma się pecha bo z przed nosa jak to się mówi ktoś po prostu Ci ją zabierze. I tak było w tym przypadku, oczy pełne uśmiechu i radość jaka mnie ogarnęła na widok aksamitno- różowego pudełeczka sprawiło, że już łapkę wystawiałam po pudełko a tu jakieś inne mnie ubiegły. No cóż mi pozostało jedynie niemy krzyk aaaaaaaaaaaaaaaaaa z wieloma wykrzyknikami ;) Byłam bardzo zawiedziona, bo takie perełki przecież nie często się zdarzają...Ale oczywiście zapomniałam o tym pechu aż do widoku w który nie mogłam uwierzyć, pudełko było znowu na sprzedaż właśnie przez pewną osobę, która miała więcej szczęścia niż ja. Dodam, że było ono w opłakanym stanie a teraz aż z daleko było widać jaka dawna świetność bije od niego. Co się okazało pudełko kupiła jedna pani, która handluje na rynku starymi pierdółkami jak ja to mawiam. Wyczyszczone czekało na mnie! ;) Bo na kogo by innego! ;) Tak sobie myślę, że pewne rzeczy to tak jak z ludźmi, pisane jest im przeznaczenie i to chyba jest najlepsze w tym wszystkim...

Zawieszki pokazuję akurat te bo pasują tematem....

A te kolorystyką ;)

Lecę odpisać na Wasze @ bo mam zaległości za które przepraszam ale nie byłam w stanie na wszystkie odpisać...

Dobrego dnia! ;)

Ulotna chwila

Gdyby ktoś by mi powiedział, że mogę się zakochać w krysztale mogłabym się nieźle uśmiać ;) No i się śmieję, bo troszkę ostatnio zaszalałam ale nie mogę się oprzeć i przejść obojętnie, kiedy widzę tak niezwykłe rzeczy jakie można wyszperać na ryneczku.... Za komuny kiedy byłam malutką dziewczynką wszędzie w domach królowały meblościanki a na nich pełno kryształów.
Wyobraźcie sobie, że u mnie w domu nie było ani jednego, nie żeby moich rodziców nie stać było na nie ale pewnie tak jak ja to mam moja Mamcia nie przepadała za tak zwaną modą.
Kryształ zawsze mi się kojarzył z kiczem /przepraszam wszystkich, którzy tak nie myśleli ;)/ale teraz jest zapomniany i rzadko się zdarza, że ktoś sobie go upodobał do aranżacji swojej przestrzeni.. Wręcz myślę, że wywołuje śmiech jak się o nim wspomni ;) A, że ja z natury jestem wesołą Duszyczką/ choć ostatnio mi nie do śmiechu/ to mi to nie przeszkadza i można powiedzieć, że gusta mogą się zmieniać z wiekiem z powiewem czasu czy coś w tym stylu ;) Te moje kryształowe znaleziska nie pochodzą z ,,naszych,, meblościanek, są o wiele starsze od tych co kiedyś były modne ;)
Chyba z roku na rok staję się bardziej dziwaczniejsza i powiem Wam nie przeszkadza mi to wręcz myślę, że znalazłam spokój, bo tak na prawdę te moje aniołowo jakie sobie tworzę wokół siebie mnie po prostu uszczęśliwia. I wszystko mi jedno czy moda jest na to czy na tamto. Praktycznie nigdy słowa moda nie lubiłam i nie lubię ;) Choć bardzo lubię modę ale z punktu widzenia historycznego czyli jaką halkę nosiła caryca Katarzyna czy jakie pantalony były wygodne w czasach Ludwikowskich ;) A co modnego w szafie wisi u mojej sąsiadki to jest mi obojętne. Nie wspomnę o aranżacjach własnego kąta. Uważam, że to fajnie jak się znajdzie własny styl w którym czuje się szczęśliwym. Ale wiem, że większość ludzi na świecie tak na prawdę do tego nie przywiązują aż takiej wagi jak na przykład ja. Po prostu nie każdy lubi pierdółki no cóż ja do tych duszyczek na szczęście nie należę ;) Należę za to do tych co za bardzo są uzależnieni od zbieractwa i chomikowania oj, to jest czasem męczące no ale nie myście, że dla mnie ;)
No się rozgadałam ale dawno nie czytałyście mojej paplaniny, więc to chyba dobry objaw i światełko w tunelu, bo jakoś ostatnio nie miałam ochoty i siły na moją pisaninę...

To moja najnowsza filiżanka,

piękna jest...


Styl była taka dobra i przysłała mi woreczek, który był moim takim cichym pragnieniem, bo ja taka falbankowa duszyczka jestem. Na dodatek różowiutki czyli taki jakby specjalnie dla mnie szyty ;) Dziękuję i mam nadzieję, że mój prezent przyniesie Ci również uśmiech na twarzy ;)

A to moja ulotna chwila, wyskoczyłam do ogródka po moje ukochane mieczyki, wchodzę do domku i po prostu muszę tą chwilą się z Wami podzielić ;) To była taka magia chwili dla której właśnie warto egzystować na tym świecie ;)

Jeszcze prezentami będę się chwaliła, mam duże tyły ale powoli mam nadzieję nadrobię ;)
Słońca! ;)

Pewien człowiek wiecznie czuł się przygnębiony trudnościami życia. Pewnego razu poskarżył się znanemu mistrzowi życia duchowego.
- Nie mogę tak dłużej! Życie stało się nie do zniesienia.
Mistrz wziął garść popiołu i wrzucił do szklanki z kryształowo czystą wodą do picia, która stała przed nim i rzekł:
- To są twoje cierpienia.
Woda w szklance zabrudziła się, zmętniała.
Mistrz wylał ją.
Mistrz wziął garść, tak jak poprzednim razem i rzucił w morze.
W jednej chwili popiół rozproszył się w morzu, a woda morska pozostała tak samo czysta jak przedtem.
-Widzisz? - zapytał mistrz - Każdego dnia musisz zdecydować, czy masz być szklanką wody, czy morzem.

Nie znam autora tych słów ale za to znam Duszyczki, które sprawiają, że morze stoi dla mnie otworem ;)

Jutro jest dziś i tak jak wczoraj napisałam miałam pomyśleć nad szaloną myślą jaka mnie ostatnio prześladuje! ;) Jednak nie dałyście mi szansy dłuższej medytacji nad moim być albo nie być w świecie blogowym! ;) Jakoś do tego mojego pomysłu podeszłam zbyt egoistycznie, myślałam tylko o swoich odczuciach i na chwilę zapomniałam, że są tutaj takie dobre i przyjazne Duszyczki, które lubią do mnie zaglądać. I z którymi jestem już związana emocjonalnie i duchowo! Ale na szczęście mi przypominałyście co jest najważniejsze w tym naszym blogowaniu...Dziękuję za wszystkie komentarze i słowa w prywatnej korespondencji, które bardzo mnie wzruszyły.
Czyli do przeczytania ...;)

Moje ukochane aniołki dla moich ukochanych dobrych Duszyczek! ;)