Maria Antonina

Dzisiaj tylko chwalę się kolczykami od mojego ukochanego, które wczoraj dostałam w prezencie. Troszkę miałam problemów w zrobieniu im zdjęć, ale myślę, że mimo wszystko można dostrzec ich niewątpliwy urok. Twarzyczka Antoniny zatopiona jest w szkle, przez to nie mogę wydobyć jej piękna. W rzeczywistości są idealne i mi się bardzo podobają bo są takie w moim stylu. I najważniejsze, że podarowane ze szczerego serca :) Były zapakowane w mały uroczy czerwony aksamitny woreczek.

Ach co to był za ślub...

Dzisiaj jest rocznica ślubu moja i mojego osobistego męża. Nie wiem jak to zrobiliśmy, że tyle lat razem przetrwaliśmy :) Teraz raczej nie ma mody na długoletnie związki małżeńskie. Ale ja jestem staromodna, więc mi to nie przeszkadza. Oby tak dalej, fajnie byłoby razem w zdrowiu i szczęściu dotrwać do złotych czy brylantowych godów. To takie moje życzenie dla nas na przyszłość. Czas i los pokaże. Z tej okazji parę zdjęć ślubnych, nie moich :) A moja suknia ślubna leży w pudle na strychu. Ale niech leży i czeka aż wnusia albo prawnuczka znajdzie ją i będzie szczęśliwa, że znalazła prawdziwą perełkę vintage:) Bynajmniej ja byłabym uszczęśliwiona, gdyby na mnie czekała na strychu taka niespodzianka. Wnuczka przecież może wdać się w babcię :)lecz niekoniecznie, ale mam nadzieję, że na śmietniku nie wyląduje:) Dobrze, że mam za sobą ten uroczysty dzień, bo teraz to nie jest takie łatwe wziąć ślub. Strasznie dużo zamieszania i ambarasu z organizacjom tego ważnego dnia dla zakochanych. U mnie było dość normalnie, sama sobie nakręciłam włosy na lokówkę, wpięłam we włosy kwiaty,wymalowałam tylko rzęsy, ubrałam sukienkę i poszłam na przeciwko swojemu nieznanemu losowi. A teraz, hmm. jest inaczej ale czy lepiej? To, że nie maiłam tych dzisiejszych luksusów na sobie /loczki,cyrkonie,suknia beza,tipsy/nie znaczy, że wyglądałam gorzej:) Ale takie czasy nastały bardziej wymagające dla kobiety, ma być po prostu zrobiona. Mi to nie przeszkadza ale czy czasami ludzie nie przesadzają. Już nie wspomnę o listach prezentów itp. Tak teraz ślub to nie lada wyczyn, tylko, żeby opłacał /nie chodzi mi o finanse, tylko duchową sferę/się i małżeństwo przetrwało wiele lat ze sobą tak do końca na dobre i na złe.
...Ślubuję Ci miłość, wierność i uczciwość małżeńską, oraz że Cię nie opuszczę aż do śmierci...
piękne słowa ale ile miłości, pracy nad związkiem, trudu, cierpliwości, zrozumienia trzeba włożyć, żeby dotrzymać tych słów, ten tylko wie, kto jest zobowiązany tą przysięgą. Ale warto jak się kocha :)

Dziewczyna ministranta

Dzisiaj buszując w antykwariacie znalazłam porcelanowy medalion z deseniem różanym. Chyba jestem w czepku urodzona, bo miałam takie szczęście, że na mnie tam sobie grzecznie czekał. Jutro wybieram się znowu na komunię więc do mojej kreacji będzie akurat pasował. Dobrze, że jeszcze na świecie są takie śliczności. Z tej radości to nawet pokazałam kreację na słynnym portalu Szafa pl. :) Tutaj też nie omieszkam się pochwalić moim nowym nabytkiem i przy okazji moją ,, firankową,, tuniczką. Zrobiłam też więcej zdjęć z innymi moimi ,,perełkami,, które pasują do tej tuniczki. Ładnie się komponują do tej koronkowej ,,firaneczki,,. Torebeczka też jest z koronki i w tym samym kolorze.Wiem, że trochę przesłodzone ale ja jestem słodka kobietka, więc mi to nie przeszkadza.
Mam nadzieję, że ksiądz nie weźmie mnie za dziewczynkę idącą do komunii:)

Lalki babci

Będąc małą dziewczynką miałam tylko jedną lalkę, którą przewiozła mi moja babcia z Rosji. Była duża i jak się ją prowadziło chodziła. Taki cud komunistycznej techniki i marzenie wtedy każdej dziewczynki. Więc można powiedzieć, że byłam szczęściarą nie licząc tego, że to była jedyna moja lalka jaką posiadałam:)Ale nie piszę, żeby się żalić, czy nią chwalić. Na szczęście moje dzieciństwo spędziłam na strychu u mojej babci/ nie dosłownie/. W królestwie starych poniemieckich zabawek i stertą starych ciuchów, torebek, butów. To był raj dla samotnej małej dziewczynki. Oj jak bardzo chciałabym, żeby ten strych wrócił w całej okazałości. Niestety ze strychu zrobione są już pokoje a wszystkie skarby dawno powyrzucane albo spalone. Pamiętam jakimi lalkami się bawiłam, jedna mnie nawet przerażała, bo była bez oka. Moja babcia była krawcową, więc ciuszków miałam co niemiara i były ciągłe przebieranki. Były też tam mebelki dla lalek i cały domek i stacja kolejowa. Jak teraz sobie przypominam w jakim raju nieświadomie spędziłam swoje dzieciństwo to aż łezka w oku się kręci. Często będąc na targu staroci szukam starych lalek. Niestety te na prawdę stare są zawsze w strasznym stanie a cena szokuje. Trudno znaleźć taki prawdziwy oryginał i do tego w dobrym stanie. Znalazłam kilka zdjęć dziewczynek z lalkami. Olu ja się nie boję wyrazu twarzy tych lalek i te dziewczynki na zdjęciach też nie wyglądają na wystraszone:) Choć jednej się bałam ale ona była bez oka, no ale to było dawno, dawno temu :)

Lolitki

Słodkie, oj bardzo słodkie dziewczynki. Kocham je wszystkie ale ja uwielbiam słodycze więc mi nie przeszkadza, że są takie ,,lukrowane,,. Zjadłabym je z miłości wszystkie bez wyjątku:)

Marzenie

Marzeniem moim było, jest posiadać butik z ciuszkami z dawnych epok. Myślę jednak, że rozstanie z nimi strasznie bolałoby moje serducho, więc może z właścicielki lepiej zamienić się na stałą klientkę. Jednak z drugiej strony miło byłoby podzielić się tymi cudeńkami z osobami, które tak jak ja uwielbiają starodawny styl. Myślę, że tak czy siak:) byłoby to dla mnie idealne miejsce na Ziemi. Pewnie byłabym szczęśliwa w tak klimatycznym miejscu.Takie miejsce byłoby dla mnie spełnieniem mojej tęsknoty za dawnymi czasami. Ale jak na razie muszę sobie radzić sama i szukać tak jak dotychczas to robiłam. Tylko fajnie sobie pomarzyć, o wszystkich ,,perełkach,, jakie jeszcze zostały, że są dostępne w jednym miejscu. Jak widać na zdjęciach jest taka kraina marzeń. Dobrze, że taka dla mnie nieosiągalna, bo całkiem zatraciłabym się w niej. I pewnie szybko straciłabym wszystkie oszczędności życia :) o ile takie posiadam :) Tak więc lepiej, żeby co niektóre moje zachcianki pozostały jedynie w sferze marzeń.
A i chwalę się moim trzecim cudem na Szafie, cudowną broszką. Takim moim małym marzeniem. Napisała do mnie jedna dziewczyna, że jest właśnie na sprzedaż broszka, która wcześniej podobała mi się. I nie myliła się oj bardzo mi się podobała ale na myśl mi nie przeszło, że właścicielka może zdecydować się na jej sprzedaż. Na dodatek pomogła mi odnaleźć ją, bo miałam małe kłopoty z jej lokalizacją. Z właścicielką to nawet się potargowałam i cena poszła w dół. Pokazuję jeszcze nie moje zdjęcie, bo nie mogę się doczekać. Teraz czekam z niecierpliwością na nią. Jest taka aniołowa, myślę a nawet jestem przekonana, że w dobre ręce trafiła. Lepiej niech takie małe marzenia się spełniają, a duże niech czekają w kolejce :) To cudeńko to idealny dla mnie prezent urodzinowy, dziękuję dziewczyny:)

Komunia

Właśnie się szykuję na komunię córki kuzynki mojego męża. I jak to u mnie bywa adekwatnie do tematu poszukałam najstarsze jakie mogłam znaleźć sukienki komunijne. Trudno mi datować każde zdjęcie dokładnie ale nie jest tak źle, bo każde mogę może nie tak dokładnie ale w przybliżeniu określić co lat w których zostało zrobione. O taka jestem ekspertka od ciuchów naszych prababć :) Ale jeśli chodzi o stroje komunijne to nie jest takie proste. Widziałam nawet jedną dziewczynkę, która była ubrana na czarno i gdyby nie podpis, że to z komunii to nigdy bym się nie domyśliła, że to z tej okazji ta kreacja. Dziwne, ale może to jakaś pomyłka a może jest coś o czym nie wiem. A tam gdzie jest na zdjęciu mama to bez problemu poznaję lata w którym zrobione zostało zdjęcie. Wiadomo, oglądam przecież codziennie kreacje z tamtych lat. To moje uzależnienie :) Może zostanę ekspertką modową starodawnej mody. Tylko komu to potrzebne :) Oczywiście tylko mi do szczęścia i radzeniu sobie z teraźniejszością.